Na tej stronie wykorzystujemy pliki cookies w celu monitorowania statystyk, kontrolowania jakości i funkcjonalności oraz prowadzenia działań marketingowych.
Wyłączając pliki cookies, ograniczasz lub wykluczasz działanie kluczowych funkcji witryny, takich jak wyświetlanie filmów, wypełnianie formularzy czy obsługa makiety interaktywnej.
W dowolnym momencie możesz zmienić ustawienia przeglądarki w zakresie korzystania z plików cookies.
Nowa Słupia
Puszcza Jodłowa to zwyczajowa nazwa lasów porastających pasmo Łysogór w Górach Świętokrzyskich. Rozsławił ją Stefan Żeromski, który poświęcił temu miejscu osobny utwór i wracał do niego w kolejnych książkach. Najpopularniejsze wejście prowadzi z Nowej Słupi, u stóp Łysej Góry.
Podstawą drzewostanu jest wyżynny bór jodłowy — układ, który w tak zwartej postaci spotyka się rzadko, a w Polsce głównie w Górach Świętokrzyskich i na Roztoczu. Stare jodły osiągają tu imponujące rozmiary, między nimi rosną buki i jawory, a runo kryje gatunki rzadkie i objęte ochroną. Duże fragmenty puszczy wyłączono z gospodarki leśnej, dzięki czemu las rządzi się własnymi prawami: martwe drzewa zostają na miejscu, a odnowienie zachodzi naturalnie.
Wędrówkę zaczyna się przy charakterystycznej drewnianej bramie w Nowej Słupi, która sama stała się rozpoznawalnym symbolem regionu. Dalej szlak prowadzi wśród wysokich jodeł, stopniowo pnąc się ku grzbietowi Łysogór i rumowiskom skalnym zwanym gołoborzami. Nawet krótki, godzinny spacer wystarczy, żeby poczuć klimat starego lasu — chłód, półmrok i szum koron nad głową.
Trasy są dobrze oznakowane, ale w większości nieutwardzone, więc przydaje się pełne obuwie, a po deszczu i wczesną wiosną bywa błotnisto. Zimą wejście na grzbiet jest trudniejsze i zajmuje więcej czasu. W głąb lasu nie wjeżdża się samochodem — auto czy kampera zostawia się w Nowej Słupi i idzie dalej pieszo.
